می‌خوانیم

باب ملک و فنزه از کلیله و دمنه، بر خلاف بیشتر باب‌ها هیچ داستان تمثیلی تودرتویی ندارد و صرفا مناظره پادشاه است از پرنده‌ای که گناه بزرگی کرده است و می‌داند که نباید خام استدلال‌های شاه شود و به قصرش برگردد.

بخشی از این مناظره را جلسه پیش خواندیم. ادامه تا انتهای باب را در این جلسه می‌خوانیم

خسرو و شیرین در شکارگاهی به هم رسیدند و نظامی یک چشمه از هنرش را در توصیف لحظه به هم رسیدن دو عاشق نمایش داد. 

مهین بانو به برادرزاده‌اش، شیرین، تاکید کرد که پیش از ازدواج نباید با خسرو بخوابد و او هم قول داد که قصدی جز این ندارد.

در ادامه جلسه شیرین و کنیزکانش و خسرو و یارانش مشغول شکار و چوگان بازی شدند

خسرو از مرگ پدرش هرمز آگاه شد و به ایران بازگشت و بر تخت نشست ولی مدت کوتاهی بعد بهرام چوبینه شورش کرد و خسرو از او گریخت

شاپور به دنبال شیرین به مدائن رفت ولی دید که او را به جای بد آب و هوایی تبعید کرده‌اند. از آن سو هرمز، پدر خسرو و شاه ایران، هم ابتدا کور شد و بعد مرد و خسرو شاه ایران شد

داستان پادشاه و پرنده محبوبش به نام فنزه که بین‌شان کینه‌ای شعله‌ور شد و کار به جدایی افتاد.

باب گربه و موش کلیله و دمنه هم نسبتا کوتاه است و در یک جلسه یک ساعته خوانده شد.

قصه‌ای که رای از برهمن طلب می‌کند اینبار خیلی دقیق و جزئی است: داستانی درباره دو دشمن که بنا بر مصلحتی با هم متحد می‌شوند ولی وقتی موجب اتحاد مرتفع می‌شود آنها هم از یکدیگر دوری می‌کنند!

باب زاهد و راسو از کلیله و دمنه نسبتا کوتاه است و خواندن آن حدود بیست دقیقه بیشتر طول نکشید. حکایت زاهدی است که راسویی خانگی دارد و یکبار بر اثر نابردباری و عجله آن را می‌کشد و پشیمانی سودی ندارد

در این قسمت اتفاق خاصی نمی‌افتد!

بیت‌های آغازین در توصیف ذغال و آتش اند. بعد از آن شرح ملاقات خسرو با شاپور، که داستان ملاقاتش با شیرین و گفتگویشان را مرور می‌کند و آخر هم ملاقات با مهین بانو

خسرو و شیرین که در دیدار اتفاقی بر سر چشمه همدیگر را نشناختند به راه خود ادامه دادند و شیرین به تیسفون رسید و خسرو به ارمن.

کنیزان خسرو که به شیرین حسادت می‌کردند، به بنایی سفارش دادن برایش در بد آب و هوا ترین جا قصری بسازد و او را به آنجا تبعید کردند.

در ارمن اما مهین بانو از خسرو شاهانه استقبال کرد …

شیرین شبدیز را از مهین بانو گرفت و به سوی مدائن گریخت تا خسرو را ببیند. از آن طرف خسرو هم که بخاطر دسیسه‌ای مورد غضب پدرش قرار گرفته بود به سوی ارمن گریخت تا سوی شیرین برود. این دو که از حال هم خبر نداشتند اتفاقی در چشمه‌ای در میانه راه، جایی که شیرین داشت آب‌تنی می‌کرد همدیگر را دیدند ولی نشناختند …