می‌خوانیم

کیخسرو قلج ارسلان، یکی از حاکمان سلجوقی آسیای صغیر است که ابن راوندی نسخه راحة الصدور را در سال ۶۰۱ در قونیه به او تقدیم کرده است. در ابتدا قرار بوده که کتاب به برادر این کیخسرو، سلیمان، تقدیم شود ولی در رقابت بین دو برادر این یکی پیروز می‌شود. در کتاب رد و نشان‌هایی از ممدوح اولیه هست که از جمله یکی را در انتهای همین جلسه خواندیم.

فصل عجیبی در مدح امام ابوحنیفه کوفی و ذم کسانی که می‌خواهند بین فرق اهل سنت، خصوصا حنفی و شافعی اختلاف و تفرقه بیندازند. اشاره به حدیث سراج و داستان خرمای نیم‌خوردهٔ پیامبر که به ابوحنیفه رسید

در حین مدح خلفای راشدین، ابن راوندی کنایه‌ای هم به شیعیان می‌زند

در پایان مقدمه نصراله منشی شواهدی دیگر هم از جایگاه و اهمیت کلیله و دمنه ارائه می‌کند و می‌گوید چون مردم به تازی خواندن چندان رغبتی ندارند باید یک ترجمه تازه با رعایت شرایط سخن آرایی انجام شود.

روخوانی متن کامل کتاب کلیله و دمنه با معنی واژه‌ها و عبارات مشکل و بحث درباره متن و حاشیه‌هایش

 

خلاصه نشست: اهل فضل و ادب در غزنین آن زمان محفلی داشته‌اند در خانهٔ «خواجهٔ» نصراله منشی که نامش را نمی‌دانیم. مترجم از افراد شاخص آن محفل نام می‌برد و دین خودش را به آنان و وظیفه شاگردی خودش را یادآوری می‌کند سپس بحثی در ذکر جایگاه و اهمیت کلیله و دمنه و ضرورت ترجمه آن آغاز می‌کند که تا آخر مقدمه ادامه دارد

#کلیله_دمنه #کتاب_صوتی #متن_کامل

نصراله منشی یادآوری می‌کند که بهرامشاه از نسل محمود غزنوی است و گریزی می‌زند به فتوحات و افتخارات محمود. اشاره‌ای هم به کتاب ممالک و مسالک می‌کند برای اشاره به وسعت ملک سرسلسلهٔ غزنویان.

بخش‌های باقیمانده از پیشگفتار را کمی سریعتر می‌خوانیم تا زودتر به داستان برسیم

مقدمهٔ هفت پیکر طولانی و خشک و خسته‌کننده است ولی هر از گاهی به بیت درخشانی می‌رسیم که سر ذوق‌مان می‌آورد. این جلسه در ادامه مدح کرپ ارسلان به بیت معروف «همه عالم تن است و ایران دل / نیست گوینده زین قیاس خجل» رسیدیم و شوق‌مان تازه شد.

چند بیت رجزوار که نظامی در بارهٔ پایهٔ شاعری خودش گفته بود هم جذاب بود

نظامی، علاءالدین کُرپ ارسلان، حاکم منطقه و حامی‌اش، را مدح می‌کند و علاوه بر این دو پسرش و زنش بلقیس را هم می‌ستاید.

نثر هنوز به همان اندازه جذاب است کما اینکه اشاره‌های آخوندی فراوان دارد