می‌خوانیم

از خاندان سیمجوریان که سه نسل سپهسالاران و امیران خراسان بودند، آخرین آنها، ابوعلی سیمجوری به خاطر جاه‌طلبی‌هایش و زندگی پرنشیب و فراز و دراماتیکش از همه نامدارتر است.

در بخشی از تاریخ گردیزی که در این نشست خواندیم ابوعلی سیمجوری جانشین پدرش ابوالحسن شد و از همان ابتدا سر ناسازگاری با شاهان سامانی گذاشت تا در انتها با محمود غزنوی سرپنجه شد و از پس او بر نیامد و متواری شد.

در نشست بعد پایان کار او و کشته شدنش را خواهیم خواند.

در نشست پیش به آنجا رسیدیم که نویسنده نوروزنامه، که هر چه بیشتر می‌خوانیم بیشتر مطمئن می‌شویم که خیام نیست، نام ماه‌های پارسی را ذکر می‌کند و می‌کوشد تا آنها را تقطیع کند و معنی‌شان را به خواننده بگوید ولی چون از قواعد زبانشناسی و زبان‌های باستانی اطلاعی ندارد به بیراهه می‌رود و معنی‌هایی که ارائه می‌کند نادرست و حتی خنده‌دار اند.

در این نشست نام مابقی ماه‌ها را خواندیم و مقدمه را که درباره تاریخ کبیسه کردن است به پایان رساندیم

در این نشست خواندن نوروزنامه رو آغاز کردیم که به خیام منسوب است و همان که از نامش برمی‌آید درباره نوروز و تاریخ و آیین‌های آن است.

در ابتدا توضیحی کلی درباره ساختار کتاب و تصحیح‌های موجود آن ارائه شد و بعد بخشی از مقدمه را خواندیم

در نشست پیش خواندیم که وزیر گبرِ پادشاه جهود برای گمراه کردن نصاری به میان آنها نفوذ کردو کم‌کم به پیشوای دینی آنها بدل شد و برای اختلاف افکندن بین آنها به هر کدام از دوازده امیر مسیحیان یک دستور متناقض داد

در این نشست خواندیم که برای اضلال بیشتر، مدتی خود را از چشمها مخفی کرد و در جواب بی‌تابی مریدانش گفت که از عیسی دستور گرفته که رو از خلق و از خود بپوشاند و در خلوت باشد.

پس از چندی همان دوازده امیر را جداگانه به پیش خود خواند و به هر کدامشان گفت که بعد از من تو امام و سرور امتی و هر کس که متابعت نکرد را بکش. پس از این‌ها هم خود را در خلوت کشت.

00:00 - در بیان این که این اختلافات در صورت روش است نه در حقیقت راه

04:48 - بیان خسارت وزیر در این مکر

13:27 - مکر دیگر انگیختن وزیر در اضلال قوم

16:18 - دفع گفتن وزیر مریدان را

18:16 - مکرر کردن مریدان که خلوت را بشکن

22:01 - جواب گفتن وزیر که خلوت را نمی‌شکنم

22:36 - اعتراض مریدان در خلوت وزیر

30:02 - نومید کردن وزیر مریدان را از رفض خلوت

31:17 - ولیعهد ساختن وزیر هر یک امیر را جدا جدا

در داستان رفتن فریدون به جنگ ضحاک، گفتگوی کندرو با ضحاک تامل‌برانگیز است.

کندرو که پیشکار ضحاک بوده هنگام رسیدن فریدون و رفتن او به حرمسرای ضحاک در کاخ حضور داشته و خود اوست که دوان به هند می‌رود و ضحاک را می‌یابد و خبر رسیدن فریدون فرخ به کاخش را به او می‌رساند.

برخلاف آنچه خواننده انتظار دارد، ضحاک ماردوش نه خشمگین می‌شود و نه عزم جنگ می‌کند بلکه می‌کوشد تا هشدار کندرو را نادیده بگیرد و خود را به آن راه می‌زند که مگر فریدون به مهمانی به کاخ او آمده است!

چند بیت بعد، پس از اصرار کندرو و حرف‌های تحقیرآمیز و نیش‌دارش بالاخره ضحاک خشمگین می‌شود ولی خشمش از کندرو است و او را از پیشکاری خود عزل می‌کند.

در نهایت هم وقتی که بالاخره خود را به کاخ می‌رساند، چون می‌داند که تقدیرش شکست خوردن از فریدون است اصلا به سراغ جنگ با او نمی‌رود و تمام تلاشش این است که شهرناز و ارنواز را بکشد.

00:00 - گفتار اندر رفتن آفریدون به جنگ ضحاک

01:41 - افسونگری آموختن فریدون

03:32 - توطئه کردن برادران فریدون

04:55 - فریدون و کشتی‌بان اروند

05:55 - به آب زدن فریدون و لشکر

06:44 - بیت المقدس یا گنگ دژ هوخت

08:53 - رسیدن فریدون به کاخ ضحاک در بیت المقدس

11:08 - رفتن فریدون به شبستان ضحاک و نجات دادن شهرناز و ارنواز

16:47 - کندرو

21:42 - خبر بردن کندرو به ضحاک

23:42 - انکار ضحاک و اصرار کندرو

27:16 - برآشفتن ضحاک

28:09 - راهی شدن ضحاک به جنگ فریدون

30:14 - رفتن ضحاک به سوی کاخ با روی پوشیده

32:35 - اسیر شدن ضحاک و آمدن سروش

35:23 - بردن ضحاک به کوه دماوند و بند کردن او

38:38 - بیا تا جهان را به بد نسپریم

در نشست پیش خواندیم که بعد از این که شاه زنگ (نامش را هنوز نمی‌دانیم) طوطیانوش را کشت و خونش را نوشید، ترس به دل رومیان افتاد و دست‌شان سست شد

اسکندر برای چاره‌جویی دست در دامن ارسطو شد و به توصیه او صحنه‌سازی‌ای کرد که زنگیان خیال کنند شاه رومیان آدمخوار است و از قضا کله‌پاچه‌ی زنگی از همه چیز بیشتر دوست دارد!

این «مزوّر خوردن» اسکندر زنگیان را کمی ترساند و به نوعی شگرد شاه زنگ را خنثی کرد ولی باز هم وقتی که جنگ شروع شد و یکی از پهلوانان زنگ به نام زراجه به میدان آمد، اسکندر دید که از پهلوانان لشکرش کاری نمی‌آید و خودش شخصا به جنگ او رفت.

00:00 - صف کشیدن لشکر روم و زنگ

16:25 - مشورت اسکندر با ارسطو

18:55 - چاره ارسطو برای ترساندن زنگیان

23:31 - ترسیدن زنگیان از مزوّر خوردن اسکندر

29:17 - جنگ لشکر روم و زنگ به انبوه

31:08 - پهلوان اول: زراجه

35:14 - ترسیدن لشکر روم از هیبت زراجه و به جنگ شدن اسکندر به تن خویش

در این نشست بخشی از تاریخ سامانیان را خواندیم که به ویژه با روایت برخاستن و بالیدن سرداران بزرگی چون ابوعلی چغانی، آلپتگین، ابوالحسن سیمجور و ابومنصور عبدالرزاق می‌درخشد.

روایت کشته شدن ابومنصور عبدالرزاق خصوصا با تمام سادگی و بی‌تکلفی درخشان و تکان‌دهنده بود.

00:00 - ادامه جنگ ابوعلی چغانی با نوح بن نصر سامانی

11:13 - الرشید ابوالفوارس عبدالملک بن نوح

27:27 - السدید ابوصالح منصور بن نوح

من معمولا ویدئوهای جلسات‌مان را پیش از انتشار ویرایش می‌کنم و صحبت‌های متفرقه‌ای را که ارتباط مستقیم با متن ندارند، حذف می‌کنم.

در این جلسه یک دوست تازه از تاجیکستان به جمع‌مان پیوسته بود و بعد از شعرخوانی چند دقیقه‌ای خودش را معرفی کرد و به سوال‌های ما که از حضورش ذوق‌زده بودیم پاسخ داد.

این قسمت‌ها را حذف نکردم به این امید که شاید شما هم به اندازه ما از حضور یکی از همزبانان تاجیک ذوق کنید!

چند بیتی که از مثنوی خواندیم ادامه داستان پادشاه جهود و وزیر گبرش است که بالاخره وزیر بعد از چند سال نفوذ در میان مسیحیان نقشه‌اش را برای اختلاف انداختن بین آنان عملی می‌کند.

اسکندر در اولین ماجراجویی پس از نشستن بر تخت، به جنگ زنگیان رفت.

داستان از آنجا آغاز می‌شود که جمعی از مصریان به دادخواهی نزد اسکندر آمدند و گله کردند که لشکری سهمگین از زنگ به مصر یورش آورده و اگر کسی جلوشان را نگیرد مصر و روم را با خاک یکسان می‌کنند.

اسکندر که به استادش قول داده بود در همه کارها با ارسطو رایزنی کند نظر او را پرسید و او هم توصیه کرد به جنگ.

پس از صف کشیدن دو لشکر در مقابل هم، اسکندر طوطیانوش را به سفارت نزد شاه زنگ فرستاد و او هم با فصاحت و بلاغتی که داشت به دشمن توصیه کرد که تسلیم شوند ولی شاه زنگ سر سفیر را برید و خونش را لاجرعه نوشید!

این کار رومیان را ترساند و در نسشت بعد می‌خوانیم که اسکندر برای بالا بردن روحیه سربازانش چه کرد.