می‌خوانیم

در توصیه‌های کیکاوس زیاری گرمابه رفتن هم مانند همه کارهای دیگر وقتی و ترتیب دارد و خصوصا در سیری نباید به گرمابه رفت و آنجا نباید جماع کرد.

جالب است که در این فصل نویسنده یادی از محمد زکریای رازی می‌کند و از قول او جماع در وقت سیری در گرمابه گرم را نهی می‌کند ولی در باب سی و یکم که به علم طب می‌پردازد هیچ نامی از رازی یا ابن سینا و دیگر پزشکان معروف نمی‌برد و فقط به جالینوس و بقراط رجوع می‌دهد

توصیه‌های کیکاوس زیاری به پسرش گیلان‌شاه درباره همخوابی. چند خط اول توصیه‌های عمومی است درباره پرهیز از تمتع در حال مستی و وقت نگاه داشت و این‌ها. تا این که به این جمله می‌رسد:
«اما از غلامان و زنان میل خویش به یک جنس مدار تا از هر دو گونه بهره‌ور باشی ...»

همانطور که به درستی حدس زده‌اید عشق ورزیدن در زمان کیکاوس زیاری معنایش کمی متفاوت بوده با امروز. تا اواسط باب، نویسنده بطور روشن نمی‌گوید که مشخصات معشوق چیست ولی در حکایتی که از جدّش شمس‌المعالی نقل می‌کند معشوق غلامی نوخاسته است که شمس‌المعالی برای پرهیز از عاشق شدن او را می‌فرستد «تا به خانه خویش بنشیند و تا آنگه که ریش برنیاورد نخواهم که از خانه بیرون آید».

بر خلاف انتظار، باب سیزدهم چیز زیادی درباره شطرنج و نرد نمی‌گوید الا توصیه به این که در حین بازی از مزاح خودداری کنند و قمار نکنند و حرمت حریف را چطور رعایت کنند و این‌ها.

بیشتر این فصل کوتاه به حدود و آداب مزاح کردن می‌پردازد

در باب دوازدهم قابوسنامه کیکاوس پسرش گیلانشاه را نصیحت می‌کند که آداب مهمانی رفتن و مهمانی دادن چیست و مانند فصل‌های گذشته تاکید دارد روی آبروداری و حفظ وجهه

«تا نبید خوش نبود مهمان مکن که همه‌روز خود مردمان نان خورند، سیکی خوش و سماع خوش باید تا اگر در خوان و کاسه تقصیری افتد عیب خوان تو بدان پوشیده گردد ... سیکی که خوری خوشترین خور، و سماع که شنوی خوشترین شنو، و اگر حرامی کنی با کسی نیکو کن تا اگر در آن جهان ماخوذ باشی بدین جهان معیوب و مذموم نباشی»